Hulpverlening gericht op het kind

Voorbeelden van individuele therapieën zijn:

• Non-verbale vormen van psychotherapie richten zich op het voelen en ervaren. Voorbeelden zijn bio-energetische analyse, symbooldramatherapie, Sherborne-bewegingstherapie, haptotherapie, babymassage. 
• Differentiatietherapie: voor kinderen die moeite hebben met het ontwikkelen van basale veiligheid en geen onderscheid maken tussen hun ouders en andere volwassen.
• EMDR: een effectieve therapiemethodiek voor een kind met traumatische ervaringen.
• Contextuele therapie, een therapievorm die de loyaliteiten van ieder gezinslid duidelijker maakt, de onderlinge hechtingsrelatie binnen families over de generaties heen (intergenerationele dimensie van gehechtheid), de verworvenheden en de opgelopen schades daarin.
• Individuele psychotherapie. Dit is aan de orde als psychische/psychiatrische problemen/stoornissen die door de geadopteerde zelf en/of door zijn omgeving als ernstig ervaren worden. Het gaat dan om problemen die al langere tijd bestaan en/of complex van aard zijn en die specialistische behandeling vragen. Ze onderscheiden zich hiermee van enkelvoudige, recent ontstane psychische en psychosociale problemen die met begeleiding/ behandeling door maatschappelijk werker of GZ-psycholoog dan wel eerstelijnspsycholoog in een beperkt aantal sessies op te lossen zijn.

Daarnaast kunnen met name jongeren de voorkeur hebben voor groepstherapie of een gespreksgroep boven individuele therapie. Er is een beperkt groepsaanbod voor geadopteerde jongeren.